Όσιος Νικηφόρος ο Λεπρός ο Κλειδούχος

«Με τον Νικόλα ήμαστε πατριωτάκια από τη λεβεντογέννα Κρήτη. Συγκεκριμένα από το χωριό Σηρικάρι, στα δυτικά της πόλης των Χανίων. Εκείνος από τη συνοικία των Κωστογιάννηδων, εγώ απ΄ του Αγίου Ιωάννη.
Αλλά και πολύ φίλοι. Και συμμαθητές. Ήταν χωρατατζής κι όλο με μαντινάδες απαντούσε, για τούτο και τον συμπαθούσαμε, αν και δεν έπαιρνε μέρος σε όλα μας τα παιχνίδια.
Να, ποτέ δεν ερχόταν όταν αποφασίζαμε να πηδήσουμε τον φράχτη του μπαρμπα-Χιόνη για να κλέψουμε κάστανα από τη μεγάλη καστανιά, που υψωνόταν καταμεσής στον κήπο του.
Ούτε σφεντόνα συνήθιζε να κρατά, όπως εμείς. Κι αν κάποιος απ’ την παρέα μας κατάφερνε να σκοτώσει -σπάνια είναι αλήθεια- κανένα πουλάκι μωρουδέλι και να καυχηθεί γι’ αυτό, κουνούσε το κεφάλι του με οίκτο:
–– Λοιπόν, τι κατάφερες; Στέρησες τον κόσμο από έναν μελλοντικό τραγουδιστή.
Μας ακολουθούσε όμως μ’ ευχαρίστηση τα καλοκαίρια, όταν ανεβαίναμε στο καστανόδασος και βουτούσαμε στο ποτάμι, που το χώριζε στα δυο».