Η σειρά ΟΤΑΝ ΓΕΛΑΕΙ Ο ΟΥΡΑΝΟΣ φέρνει κοντά στα παιδιά ιστορίες από τα συναξάρια των αγίων, αλλά και από άλλες τοπικές παραδόσεις, ιστορίες με μικρά ή και μεγάλα θαύματα που προκαλούν το δέος αλλά και το χαμόγελο. Το βιβλίο αυτό είναι το τρίτο της σειράς που αγαπήθηκε αμέσως από μικρούς και μεγάλους και περιέχει 12 μικρές ιστορίες για παράξενες Παναγιές εμπνευσμένες από ισάριθμες εκκλησίες νοτισμένες με την θαλάσσια αύρα. Τα κείμενα υπογράφει η διακεκριμένη Άννα Ιακώβου, την εικονογράφηση η Εύα Καραντινού, ενώ στην αφήγηση ακούγονται οι φωνές της ίδιας της συγγραφέως, της Δήμητρας Σταύρου και του Σταύρου Σταμάτη. Την αφήγηση συνοδεύουν αποσπάσματα παραδοσιακής μουσικής από το αρχείο του Σίμωνα Καρά, με την άδεια του Κέντρου Έρευνας και προβολής της εθνικής μουσικής ΜΟΥΣΙΚΟ ΚΑΙ ΛΑΟΓΡΑΦΙΚΟ ΑΡΧΕΙΟ ΣΙΜΩΝΟΣ ΚΑΙ ΑΓΓΕΛΙΚΗΣ ΚΑΡΑ.

Ανακαλώ στη μνήμη μου μια σκηνή που θεωρώ καθοριστική. Μόλις είχα τελειώσει το λύκειο και οι αναζητήσεις ήταν έντονες. Ένα βράδυ βγήκαμε περίπατο με έναν πολύ καλό φίλο, τότε δευτεροετή φοιτητή της Νομικής. Συζητήσαμε αρκετά. Μέχρι τότε δεν είχα και τόσο καλή σχέση με το βιβλίο. Γυρίζοντας στο σπίτι του με παρότρυνε να αλλάξω στάση απαριθμώντας μου τα πολλαπλά οφέλη από τη μελέτη. Όταν είδε ότι πείστηκα, μου δάνεισε ένα βιβλίο από τη βιβλιοθήκη του. Το διάβασα άπληστα, γιατί ήταν πολύ ενδιαφέρον. Ήταν η αρχή. Είδα πόσο είχε δίκιο και εγώ κατάλαβα πως ακόμα και ένα καλό βιβλίο μπορεί να σου ανοίξει δρόμους.
Παρατήρησα ότι ο φίλος μου είχε αρκετές υπογραμμίσεις και σημειώσεις, όλες με μολύβι. Σε επόμενη συνάντησή μας μου εξήγησε πως το μολύβι το ξανασβήνεις, αντίθετα με το μελάνι που μένει ανεξίτηλο. Και το βιβλίο καταστρέφεται. Μου τόνισε μάλιστα πως “όταν διαβάζεις, το μολύβι πρέπει να είναι δίπλα σου. Αργότερα όταν θέλεις να το φρεσκάρεις στη μνήμη σου και δεν έχεις χρόνο να το ξαναδιαβάσεις, θα σε βοηθούν πολύ οι σημειώσεις”.

…Ουσιαστικά όταν μιλούσες μαζί της ένοιωθες ότι γινόταν εσύ, ήταν σαν να μιλούσες στον εαυτό σου, δεν απευθυνόσουν σε μοναχή, γι’ αυτό και δεν έλεγε τίποτε, δεν σε διόρθωνε, με αποτέλεσμα να νοιώθεις πολύ άνετα μαζί της, όπως νοιώθεις με τον εαυτό σου…
…Η γερόντισσα δεν ήταν χαμογελαστή αλλά χαμογελούσαν τα μάτια της. Ο λόγος της ήταν πάντα όμορφος, είχε μέσα μία χάρη. Ένοιωθες αυτό που είπαν οι μαθητές στην Μεταμόρφωση «καλόν εστίν ημάς ώδε είναι». Δεν θέλαμε να φύγουμε από κοντά της. Όταν ησύχαζε, καθόταν πολλές φορές στον ήλιο, στον εξώστη, και έβλεπες ότι προσευχόταν. Φαινόταν αυτό έντονα στο πρόσωπό της, η αίσθηση ότι είναι ένας άνθρωπος που έχει «φύγει» με την προσευχή.
…Οι άνθρωποι είμαστε τραγικά πρόσωπα. Σκοντάφτουμε, ψάχνουμε, θέλουμε, πονάμε, πέφτουμε και μαζί μας οι αόρατοι άγγελοι με «αρχιαγγέλισσα» την γερόντισσα Γαβριηλία μας ξεσκονίζουν, μας δροσίζουν και μας χαμογελούν. Σηκωθείτε, λένε. Και αν πέσατε, δεν πειράζει, σηκωθείτε πάλι και πάλι. Στο τέρμα περιμένει η Χαρά του κόσμου. Πάμε, ερχόμαστε, ο Χριστός μένει.