Η παρούσα έκδοση περιλαμβάνει κείμενα που υπό τη μορφή ομιλιών, συνεντεύξεων, αφυπνιστικών εγκυκλίων, δηλώσεων ή μηνυμάτων προς νέους ανθρώπους, κατά καιρούς προσπάθησαν να καταδείξουν το ψέμα και να υποδείξουν την απόλυτη ανάγκη και τον δρόμο της ανατροπής και ελπίδας. Μέσα στα ασφυκτικά και αηδιαστικά αδιέξοδα της σύγχρονης ζωης τονίζουν τις ρωγμές τους και εκφράζουν την ελπίδα για λίγο φώς. Ναι! Τα αδιέξοδα παρουσιάζουν ήδη βαθιές ρωγμές. Τα όσα περιλαμβάνονται στις γραμμές αυτού του βιβλίου γράφτηκαν κυρίως κατά τη διάρκεια της λεγόμενης κρίσης, κάποια εδώ και αρκετά χρόνια, αλλά δυστυχώς διατηρούν την επικαιρότητα τους και επιβεβαιώνονται από την εξέλιξη των γεγονότων μέχρι σήμερα. Το μήνυμα όμως που θέλουν να βροντοφωνάξουν είναι η αιώνια κραυγή του Αποστόλου Παύλου: «ώρα ήμας έξυπνου εγερθήναι» (Ρωμ. ιγ’ 11). Μόνον αν κάπως ξυπνήσουμε και εσωτερικά υγιώς επαναστατήσουμε, έχουμε ελπίδα να ξεπεράσουμε τη συμπόρευση με το ψέμα και να ζήσουμε την αλήθεια. Αυτός είναι και ο λόγος της συγκεντρωτικής έκδοσης αυτών των κειμένων να δείξουν τη διαχρονικότητα και δύναμη της αλήθειας, να προκαλέσουν την απόρριψη του ψεύδους και να κινητοποιήσουν σε αφύπνιση όλους μας, που απλά επιβιώνουμε με «παρειμένας τας χείρας και παραλελυμένα τα γόνατα» (Εβρ. ιβ’ 12). Κυρίως τους νέους. Αυτοί μπορούν να αποτελέσουν τους καινούς ασκούς που θα δεχθούν το παλαιό κρασί, που παραμένει όμως πάντα επίκαιρο, αληθινό και νέο. Αυτό που αποτελεί την πρώτη μας αγάπη και την τελευταία μας ελπίδα

Πρόκειται για 365 μικρά κείμενα, μικρές καθημερινές καταγραφές πίστης και ευλάβειας, αφορμές πνευματικής εγρήγορσης. Συγγραφέας του βιβλίου είναι ο γέροντας Τρύφωνας του Βάσον και στόχος του με το παρόν είναι να προσφέρει στον αναγνώστη ένα ξεχωριστό μήνυμα, μια έμπνευση στο ξεκίνημα κάθε του ημέρας.

Κάποιο ζεστό απόγευμα του Σεπτεμβρίου, εμείς οι δόκιμοι μοναχοί τής Μονής των Σπηλαίων τού Πσκωφ -στην πρώτη νιότη μας τότε- ανεβήκαμε από τα περάσματα και τις στοές τού μοναστηριού πάνω στα αρχαία τείχη και βολευτήκαμε κάπου ψηλά. Μπροστά μας απλώνονταν ο κήπος και τα χωράφια. Πάνω στην κουβέντα, αρχίσαμε να θυμόμαστε πώς ο καθένας μας είχε εμφανιστεί στη μονή. Και όσο περισσότερο ακούγαμε ο ένας τον άλλο, τόσο περισσότερη έκπληξη νιώθαμε…

Και γιατί λοιπόν πήγαμε εκεί και επιθυμούσαμε διακαώς να μείνουμε για πάντα; Ξέραμε καλά την απάντηση σε αυτή την ερώτηση: είχε αποκαλυφθεί στον καθένα μας ένας υπέροχος κόσμος, ασύγκριτος με οτιδήποτε άλλο. Και αυτός ο κόσμος φαινόταν απίστευτα πιο ελκυστικός, απ’ όσα είχαμε ζήσει στα λιγοστά και ευτυχισμένα μας χρόνια. Γι’ αυτό τον κόσμο θέλω να σας μιλήσω στο βιβλίο που κρατάτε, για τον υπέροχο αυτό κόσμο, που οι άνθρωποι ζουν με εντελώς άλλους κανόνες από κείνους της συνηθισμένης ζωής· τον κόσμο του ατελείωτου φωτός, τον γεμάτο αγάπη και χαρούμενες αποκαλύψεις, τον κόσμο των ελπίδων και της ευτυχίας, των δοκιμασιών, των νικών και της ανακάλυψης νοήματος στις ήττες. Και το βασικότερο: για τα ισχυρά φαινόμενα της δύναμης και της βοήθειας του Θεού – γι’ αυτά θέλω να σας διηγηθώ σε τούτο το βιβλίο…