Έρχονται στιγμές στην ζωή, που ο άνθρωπος αισθάνεται ότι δεν υπάρχουν άλλα περιθώρια  συνθηκολόγησης με το ψέμα. Εκείνο που κουβαλάει μέσα του, στις σχέσεις του, στον μικρό και μεγάλο κόσμο του. Μια καθημερινή προσπάθεια να πείσει τον ίδιο του τον εαυτό για κάτι που δεν είναι. Είναι το ψέμα που ίσως κάποτε τον βοήθησε να χτίσει μια πραγματικότητα, μην ξέροντας ότι ταυτόχρονα εξυπηρετεί τις πιο βαθιές σκοτεινές του ανάγκες. Δεν είναι απαγορευτικό. Πρέπει όμως να είναι αφυπνιστικό και να οδηγεί στην μετάνοια. Και μετάνοια σημαίνει να φέρνει κανείς τη ζωή του τούμπα, να λέει «θέλω να ζήσω», γιατί πολύ απλά αυτό που βιώνει δεν είναι η αλήθεια του. Άλλωστε εκείνο που εκλείπει με την αμαρτία είναι η αλήθεια της ζωής. Αμαρτάνοντας αστοχούμε να υπάρξουμε ως πρόσωπα. Σήμερα η έννοια της αμαρτίας έχει χάσει την ουσία της και τον πρώτο υπαρξιακό της χαρακτήρα και αποτελεί πλέον μια ενοχική παράβαση. Εάν προχωρήσουμε σε μια πιο υπαρξιακή κατανόηση της, πέρα από ενοχικούς ψυχολογισμούς, τότε αυτή αποτελεί την ίδια την αδυναμία της ύπαρξης του ατόμου ως αληθινό και μοναδικό πρόσωπο, τόσο σε σχέση τον ίδιο του τον εαυτό, τον συνάνθρωπο αλλά και τον θεό. ‘Αμαρτία λοιπόν είναι να είσαι ψεύτικος απέναντι στον ίδιο σου τον εαυτό. Να ακυρώνεις το ανεπανάληπτο ταξίδι της ψυχής σου.’ Έρχεται η στιγμή λοιπόν που ότι υπάρχει βαθιά εκρήγνυται σαν λάβα και η συνείδηση φωνάζει να την ακούσουμε και να σταματήσουμε να την καταπιέζουμε. Μια διαδικασία που δεν είναι ανώδυνη ούτε ανέξοδη. Είναι επίμονη και μαρτυρική αλλά ταυτόχρονα όμορφη ,ουσιαστικά λυτρωτική και βαθιά θεραπευτική.

Υπάρχουν φορές στην ζωή μας που καλούμαστε να δοκιμαστούμε όσο αντέχουν τα ανθρώπινα όριά μας. Όσο αντέχουν οι ώμοι κάθε ανθρώπου να σηκώσει τον δικό του σταυρό. Και όμως, ο σταυρός είναι ελαφρύς, διότι ο άνθρωπος δεν προχωράει μόνος του: τον συνοδεύει ο ίδιος ο Χριστός. Το άπειρο έλεός Του μας ενδυναμώνει, και όταν λυγίζουμε από το βάρος του, ο Ίδιος μας στηρίζει και μας βοηθάει να τον σηκώσουμε μέχρι το τέλος.

Δεν μιλάω από θεωρητική γνώση, αλλά από προσωπική μαρτυρία. Έχω τη μεγάλη ευλογία να είμαι μάνα ενός παραπληγικού παιδιού, με νοητική υστέρηση.  Έγραψα αυτό το βιβλίο και απευθύνομαι στους γονείς που έχουν παιδιά με ειδικές ανάγκες, αλλά και γενικότερα σε όλους εκείνους που έχουν να διακονήσουν ανθρώπους με αναπηρία ή οποιαδήποτε αρρώστια, ή να φροντίζουν ηλικιωμένους. Αγάπη και υπομονή. Τη χαρά που τους δίνουμε την εισπράττουμε πολλαπλάσια, και μαζί με αυτήν δεχόμαστε και το Έλεος του Θεού.

Το βιβλίο Η Ημέρα του Αρχαγγέλου Μιχαήλ – Ιστορίες από τον κήπο της Όπτινα (τίτλος του πρωτοτύπου: Στη γιορτή του Αρχαγγέλου Μιχαήλ) είναι ένα αυτοβιογραφικό έργο της συγγραφέως με αφηγήματα από τη ζωή της κοντά στο μοναστήρι τις ημέρες εκείνες, όταν η Όπτινα ήταν μόνο ερείπια και άνθρωποι απ’ όλη τη Ρωσία, που τους ένωνε η πίστη και τους ωθούσε μια εσωτερική παρόρμηση, έρχονταν στην Όπτινα και βοηθούσαν εθελοντικά στην ανακαίνιση της Μονής. Διαβάζουμε ιστορίες από τη συνεργασία της με τους πατέρες της Μονής, τους εργαζόμενους, με όσους ζουν στην ευρύτερη περιοχή καθώς και τους προσκυνητές που έρχονται από παντού. Και όλα αυτά με συνεκτικούς δεσμούς την πίστη, την πνευματική ζωή και, κυρίως, το θαύμα.